Grottenschilderingen

Als kind had ik veel belangstelling voor de primitieve mens en met name de Germanen vond ik erg boeiend.
Ik was zo’n jongen die grote kiezelstenen zocht en daar dan pijlpunten van probeerde te slaan. Ook ging ik in oude bloempotten geheimzinnige tekens krassen, ik begroef deze scherven dan en fantaseerde dat ze eeuwen daarna gevonden zouden worden.
De link met primitieve afbeeldingen en de schilderijen die ik op het ogenblik maak is de associatie met mijn eigen werkelijkheid van alle dag.

Ik word als docent dagelijks geconfronteerd met veel emoties die vaak heel heftig zijn. Leerlingen zijn een spiegel voor me en ze voelen haarscherp aan hoe het met me gaat.
Wat ik op het ogenblik schilder is een vervolg op de serie kwetsbare mannen, balanceren en landschappen van mijn belevingswereld. Vooral in die laatste serie was ik bezig met de aarde. Vaak letterlijk met aarden.

Het idee om mezelf als onderdeel van die enorme aarde af te beelden is een aspect wat nieuw is. Toen ik aarde schilderde was ik nog niet zichtbaar in het geheel, maar nu ben ik er wezenlijk een onderdeel van.
Ik voel me als een nietige stip binnen die enorme kosmos. Hier is niets mis mee…. Want elk levend wezen heeft een taak in dit leven.
En dat is wat ik wil uitbeelden en niet alleen de vrolijke kanten van mijn bestaan, maar ook de leermomenten.

Ik ga regelmatig gebukt onder zaken die op mijn pad komen en ben nu pas in staat om hier beelden bij te zoeken. Soms voel ik me enorm opgesloten in mijn eigen kunnen en zou het willen uitschreeuwen. Vaak loop ik gebukt onder de last die ik te dragen heb.
Soms moet ik op mijn tenen lopen om erbij te kunnen.
Het is mijn wordingsproces wat ik zichtbaar probeer te maken.
En dat voelt echt heel goed. Regelmatig komt er weken niets uit mijn handen, ik heb er de energie niet voor. Inspiratie ontstaat bij mij pas na wekenlang knokken en het niet vinden. Ik ervaar dit als een bijzonder proces en voel dat ik nog andere lagen kan aanboren om echt te maken wat me werkelijk raakt. En dat wil ik dan ook zo puur mogelijk weergeven.

Bij het schilderen voelt het altijd even als een soort opluchting, maar direct daarna heb ik weer die drive om verder te gaan. Daarom ben ik ook vaak met diverse werken tegelijk bezig. Ik ervaar het werk wat ik nu maak als rauw en toch verfijnd, ik geef mezelf bloot zoals ik ben, vaak heel ongeduldig en weer op zoek naar de volgende fase.